Ketencontactdag

Donderdag 3 november verzorgde ik drie workshops in de Spoorzone in Tilburg op de ketencontactdag voor de GHOR Brabant-Midden-West-Noord. De dag stond in het teken van kennismaken, ontmoeten en samen leren. Samen leren en innoveren, zodat de aanwezige deelnemers nog beter berekend zijn op de gezamenlijke taken. Dat was de gedachte achter ‘De Kracht van de Verbinding’. Mijn bijdrage was een interactieve workshop over het onderwerp zelfredzaamheid: Hoe kan de witte keten zelfredzaamheid optimaliseren? 

interviewDe dag begon met een plenair gedeelte onder leiding van dagvoorzitter Armand Schreurs.  Hij interviewde allereerst beide directeuren Publieke Gezondheid van de GHOR Midden-West Brabant en Brabant Noord. Daarnaast zijn ook alle workshopleiders geïnterviewd. Mijn kernboodschap van de workshop moest ik helder formuleren; meerdere keren deze dag, aldus de dagvoorzitter. Nou, dat was niet ingewikkeld. Het is één zin: “Het scenario bepaalt, wie zelfredzaam is en wie niet en of je daar wel of niet iets mee moet!” 

Deze kernboodschap heb ik aan de hand van een presentatie in drie delen in de workshop uitgediept. Allereerst waren de deelnemers het er snel over eens dat het scenario bepalend is voor  de mate waarin iemand zelfredzaam is. Het maak nog al uit of er sprake is van uitval van vitale infrastructuur of dat er een brand in een zorginstelling met psychiatrische patiënten is. Het blijkt daarmee op voorhand al geen eenvoudige opgave om inzichtelijk te maken: wie heeft extra ondersteuning op het gebied van zorg. In elk geval deze jongen niet.

We nemen om af te kaderen het scenario langdurige stroomuitval. Maar ook daar blijkt al snel dat we nog meer informatie nodig hebben om te bepalen wie is zelfredzaam en wie niet. Talloze vragen worden gesteld: hoe groot is de omvang van het gebied van de stroomuitval? Hoe lang duurt de stroomstoring? Wat is eigenlijk zelfredzaamheid? Wat is er al gedaan in de voorbereiding door een zorginstelling? En moeten “we als witte keten” wel op zoek naar de zorgbehoefte? Of kunnen we mensen juist stimuleren om zelf hun hulpvraag te laten formuleren?

Met de nodige humor en een beetje out-of-the-box denken komen er in dit kader verschillende ideeën voorbij. Zoals het gebruik maken van runners om langs de deuren te gaan: “wie heeft er hulp nodig?” Of de geluidswagens laten rondrijden om op te roepen naar een centrale plek te gaan. Een plek waar extra zorg kan worden verleend. Maar ja, hoe kom ik daar als ik niet kan bewegen?

Enfin: wederom talloze vragen.

De boodschap van het workshop werd daarmee steeds duidelijker: niet alleen bepaalt het incident(scenario) wie wel en niet zelfredzaam is, maar ook zeker wie de zorg nodig heeft en wie niet. En daarmee is niet op voorhand te beschrijven: hoe zelfredzaamheid te stimuleren vanuit de witte keten. Waar dan wel winst is te behalen? In het stimuleren van het zorgnetwerk: daarin zit de kracht van de verbinding! 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Related post

Bloggen…

Ik heb dit jaar niet zo veel blogs online gezet. Dat wil niet zeggen dat ik geen blogs heb geschreven. Maar meer en meer vraag ik mij: voor wie doe ik het? Eigenlijk vooral voor mijzelf: om mijn[...]

Evaluatie Bestuurlijke informatievoorziening

Het onderzoek naar de bestuurlijke informatievoorziening rondom de incident bij Chemelot op 9 november 2015 is openbaar. Dit was het aanvankelijk niet. Het rapport is te vinden op de site van[...]

E-zine preparatie nafase

Ik heb al eerder een verslag geschreven van de workshop "Wees Voorbereid". Een workshop die ik samen met Eric Seugling heb gegeven op de Landelijke themadag preparatie nafase. Nu is er ook een[...]